Tworzenie portali w innowacyjny sposób wymaga pomysłu. Oto kilka ogólnych opisów naszych pomysłów i propozycji na wykonanie:
Aplikacja do współdzielenia rzeczy i abonamentów w zaufanym gronie
Narzędzia do inteligentnej reklamy w sieci
Platforma testowania produktów przez konsumentów
Pomysł na konfigurator ofert dla firmy produkcyjnej
Pomysł na marketplace wynajmu sprzętu
Pomysł na platformę korepetycji w małych grupach
Pomysł na portal dla właścicieli psów
Pomysł na przeglądarkową grę miejską dla turystyki
Portal aukcyjny
Portal e-commerce
Portal księgowości online
Portal kulinarny
Portal motoryzacyjny
Portal nieruchomości
Portal randkowy
Portal randkowy z twistem
Portal turystyczny
Portal z ogłoszeniami
Portal z ogłoszeniami nieruchomości
Portal z ogłoszeniami o pracę
Portal z przepisami kulinarnymi
Sklep internetowy
Wirtualny spacer z grą — pomysł dla muzeów i regionów
Wspólne dojazdy do pracy — pomysł na carpooling B2BPomysł na:
Wspólne dojazdy do pracy — pomysł na carpooling B2B
Strefa przemysłowa pod miastem: kilka hal, kilka tysięcy ludzi, trzy zmiany. Parking zaprojektowany dawno temu pęka w szwach tak, że nocna zmiana parkuje na trawniku, autobus podmiejski jeździ co godzinę i nie trafia w żadną zmianę, a dział HR odrzuca dobrych kandydatów, bo „nie mam jak dojechać na szóstą". Jednocześnie w każdą stronę jadą setki aut z jedną osobą w środku. Pomysł: carpooling dla firm — platforma dopasowująca wspólne dojazdy pracowników według zmian i tras. Z twistem, który zmienia wszystko: klientem nie jest kierowca, tylko pracodawca albo zarządca strefy. To firma płaci abonament, bo to firma ma problem — walczy o pracowników bez auta i o każde miejsce parkingowe.
Dlaczego zwykły carpooling tu nie działa
Aplikacje wspólnych przejazdów istnieją od lat i świetnie radzą sobie na trasach między miastami. W codziennych dojazdach do pracy prawie ich nie widać, i to nie przypadek. Kierowca jadący na zmianę nie będzie codziennie wystawiał ogłoszenia i pisał z nieznajomymi dla kilku złotych — za duży kłopot, za mała stawka. Do tego dojazdy zmianowe mają swoją logikę: liczy się nie „kto jedzie w moją stronę", tylko „kto jedzie na moją zmianę, z mojej okolicy, codziennie". Otwarty rynek przejazdów tego nie ogarnia; zamknięta społeczność jednego zakładu — jak najbardziej.
I druga strona medalu: to nie kierowca ma najwięcej do ugrania. Najwięcej zyskuje pracodawca. Każdy pracownik dowożony wspólnie to kandydat więcej w rekrutacji (nagle można zatrudniać ludzi bez auta z miejscowości, z których „nie da się dojechać"), mniejsza rotacja, mniej spóźnień i jedno miejsce parkingowe mniej do wybudowania — a koszt budowy miejsc parkingowych czy dowozów zakładowym busem firmy znają aż za dobrze. Skoro problem jest firmowy, to i faktura powinna być firmowa. Cały pomysł stoi na tym przestawieniu.
Jak to wygląda od strony pracownika
Pracownik dostaje od pracodawcy zaproszenie do platformy. Podaje okolicę wyjazdu (celowo: okolicę, nie dokładny adres — o tym za chwilę), grafik zmian i to, czy bywa kierowcą, pasażerem, czy jednym i drugim. System skleja stałe grupy dojazdowe: trzy–cztery osoby, ta sama zmiana, trasa po drodze. Kandydatów na grupę widzi się z imieniem, działem i oceną punktualności — tyle wystarczy, żeby zdecydować, z kim chce się jeździć. Nie codzienne losowanie, tylko stałe załogi samochodowe — bo w dojazdach do pracy działa przyzwyczajenie i zaufanie, nie giełda. Platforma pilnuje wyjątków: urlop kierowcy, zamiana zmian, nagłe zwolnienie — wtedy podpowiada zastępstwo z innych grup.
Rozliczenie paliwowe robi się samo: system zna trasy i częstotliwość, więc nalicza pasażerom zryczałtowaną składkę, a kierowcy zwrot — w najprostszym wariancie rozliczane między pracownikami według czytelnej tabeli, w dojrzalszym potrącane i wypłacane przy pensji, jeśli pracodawca zechce to podpiąć. Ważne, żeby kwoty były ustalone z góry i nikt z nikim nie negocjował przy aucie. Pieniądze między kolegami z hali to najkrótsza droga do zepsucia całego programu.
Prywatność i dobrowolność — bez tego załoga to odrzuci
Tu leży najpoważniejsze ryzyko projektu i trzeba je potraktować jako wymaganie konstrukcyjne, nie rozdział w regulaminie. Platforma dojazdowa opłacana przez pracodawcę budzi naturalną podejrzliwość: czy szef widzi, gdzie mieszkam, z kim jeżdżę i o której naprawdę wyjechałem? Jeśli załoga nabierze takich podejrzeń, program umrze w tydzień, niezależnie od jakości kodu.
Dlatego zasady muszą być twarde i zaszyte w systemie. Pracodawca nie widzi danych jednostkowych — żadnych adresów, tras ani składów grup; dostaje wyłącznie statystyki zbiorcze: ilu pracowników jeździ wspólnie, ile miejsc parkingowych odzyskano, jak rozkłada się popyt na kierunki. Dokładny adres pracownika nie jest nikomu potrzebny: do dopasowania wystarczy rejon. Udział jest dobrowolny i nieobecność w programie nie może być widoczna dla przełożonych. A wszystko to zapisane nie tylko w umowie z pracodawcą, ale i w komunikacji do załogi — najlepiej przedstawione wspólnie ze związkami czy przedstawicielami pracowników, zanim ruszy pilotaż. Brzmi jak dużo zachodu jak na aplikację? Owszem. Ale to dokładnie ta praca, która odróżnia wdrożenie przyjęte przez ludzi od wdrożenia zbojkotowanego.
Komu to sprzedać i od czego zacząć
Model przychodowy: abonament od pracodawcy zależny od liczby zatrudnionych, a dla zarządców stref przemysłowych i parków biurowych — wariant zbiorczy, w którym platforma łączy dojazdy między firmami sąsiadującymi przez płot (tam potencjał dopasowań jest największy, bo zmiany się zazębiają). Pierwsi klienci to firmy, które już dziś płacą za problem: dowożą ludzi busami, dopłacają do dojazdów albo przegrywają rekrutacje przez lokalizację. Zimny start jest tu łaskawszy niż w otwartych społecznościach — pracodawca przyprowadza użytkowników hurtem — ale nie darmowy: prawdziwym progiem jest przyjęcie programu przez załogę, więc pilotaż na jednym zakładzie musi zawierać spotkania na stołówce, plakaty przy zegarach i kilku naturalnych ambasadorów z hali, którzy pojadą pierwsi. Bez tej roboty w terenie zostanie ładny system z trzema grupami dojazdowymi.
Koszty prowadzenia po stronie operatora też wypada nazwać: obsługa sporów (kierowca nie przyjechał, pasażer wiecznie spóźniony), weryfikacja zgłoszeń o niebezpiecznej jeździe, wsparcie działów HR przy wdrożeniach. To nie jest moderacja forum, ale to są ludzkie sprawy do rozstrzygania i godziny do zaplanowania w każdym tygodniu.
MVP: profile z rejonem i grafikiem, dopasowanie stałych grup, obsługa wyjątków i zastępstw, tablica rozliczeń paliwowych, panel pracodawcy ze statystykami zbiorczymi. Odłożyć: śledzenie przejazdów na żywo (i tak budzi opór), integrację kadrowo-płacową, aplikacje natywne. Realizowaliśmy systemy B2B, w których firma płaci za narzędzie używane przez wielu pracowników — ten układ rozliczeń i ról znamy od podszewki. Kosztowo: pilotażowa wersja to zwykle dwa–trzy pakiety 80-godzinne ({pakiet_80} zł netto miesięcznie, stawka {cena_za_godzine} zł netto/h), a rozwój — z abonamentów kolejnych zakładów.
Jesteś blisko strefy przemysłowej, działu HR albo zarządcy parku biurowego i widzisz ten parking codziennie? Zamów ocenę swojego wariantu pomysłu albo po prostu napisz do nas — policzymy, jak mógłby wyglądać pilotaż na jednym zakładzie.
Wszystkie prezentowane tutaj pomysły możemy dostosować do potrzeb klienta, rozbudować lub wykonać nowy.
Zapraszamy do kontaktu: formularz kontaktowy.
